وجوب ولايت حضرت امير المؤمنين و ذرّيّهء طاهرين عليهم السّلام به جهت اكمال دين ، اوّل دليل است بر وجوب اقتداى باطنى به ائمّهء دين ؛ زيرا كه كمال دين ، اقتدا - به باطن و قلب - به ولايت و محبّت ايشان است ؛ چنان‌كه فرمود : الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً « 116 » . بعد ، شاهد مىآورد آن حضرت از قول حقّ - جلّ و علا - كه : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ « 117 » ؛ يعنى : سبب دعوت حقّ تعالى هر طايفه را از سعيد و شقى به سوى رحمت و غضب خود ، امام آن طايفه است كه اعتقاد و ربط قلبى دارند به او ؛ اگر امامشان بر حقّ باشد ، طايفهء او مقبول و پاكند و اگر بر باطل است ، طايفهء او مردود و پليدند . و امام حقّ ، مىكشاند مقتديان خود را به سوى [ نور و رحمت الهى ، و امام باطل ، مىكشاند مقتديان خود را به سوى ] نار و قهر الهى : فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ « 118 » . و نيز آن حضرت ، شاهد مىآورد از قول حقّ تعالى به آنكه : وقتى كه « اسرافيل » صور را مىدمد ، نسبت پدر و فرزندى جسمانيّه از ميان برداشته مىشود و مردم سؤال كرده نمىشوند از آن ، كه : فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ « 119 » بلكه مردم ، سؤال كرده مىشوند از نسبت و مرابطهء معنويّهء قلبيّه با اب و امّ معنوى حقيقى ايشان ؛ چنان‌كه حضرت رسول ص ، خود و حضرت امير المؤمنين ص را پدر و مادر اين امّت خواندند و

--> - رجوع شود . ( 116 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 376 و نيز منهج حاضر ، صفحهء 555 رجوع شود . ( 117 ) - به باب حاضر ، صفحات 614 و 615 رجوع شود . ( 118 ) - گروهى در بهشت و گروهى در دوزخند : سورهء 42 آيهء 7 ( 119 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 271 و نيز صفحات 614 - 615 رجوع شود .